List
Przeczytałam u was tekst o tym, jak facet myje auto w sobotę od ósmej do dziesiątej i nikt mu nie przeszkadza, bo wszyscy w domu wiedzą, że myje auto. Napisaliście to zdanie i pojechaliście dalej, do wiader i do przepisów.
Ja jestem tym „wszyscy w domu”. Mam czterolatkę. W sobotę o ósmej robię śniadanie, o wpół do dziewiątej wyciągam klocki, o dziewiątej tłumaczę po raz trzeci, że tata jest zajęty. Po dziesiątej tata wraca zadowolony i mówi, że wszystko ładnie wyszło.
I teraz najgłupsze: ja nie mam o to pretensji. On naprawdę potrzebuje tych dwóch godzin dla siebie i po nich jest lepszym człowiekiem. Tylko że u mnie takie dwie godziny nigdy nie stoją w kalendarzu, bo jak ja mam je nazwać? Jak powiem, że idę posiedzieć, to każdy uzna, że jestem dostępna, bo tylko siedzę.
Próbowałam raz wyjść na spacer bez celu i wróciłam po dwudziestu minutach, bo cały czas liczyłam, ile jeszcze wytrzymają we dwoje.
— Justyna, 35 lat, Piaseczno
Odpowiedź redakcji
Justyno, napisałaś to, czego w tamtym tekście nie było, i nie mamy na to kontrargumentu. Zostawiamy Twój list bez komentarza, a poniżej piszemy, co z nim robimy.
Co z tym robimy
Przejrzeliśmy własne materiały tak samo, jak zrobiliśmy to po liście Kasi o pracy zmianowej. Wynik jest niewygodny.
We wszystkich pięciu opublikowanych dotąd historiach bohater wychodzi z domu albo zostaje w nim sam, bo reszta śpi lub wyszła. Mirek jedzie nad wodę na trzy godziny. Darek myje auto przez dwie. Tomek nadkłada siedem minut. Ewa wstaje o szóstej, kiedy wszyscy śpią, i piecze dla nich ciasto. Kasia ma wolne w środę, kiedy dom jest pusty.
Innymi słowy: opisywaliśmy chwilę dla siebie wyłącznie jako coś, co się bierze wtedy, gdy nikt cię nie potrzebuje. Osoba, która w tym czasie jest potrzebna, nie pojawiła się w żadnym tekście, chociaż bez niej połowa tych historii by się nie wydarzyła.
Druga rzecz, którą Justyna nazwała precyzyjniej niż my przez dwa miesiące. Powtarzaliśmy, że zajęcie z nazwą łatwiej obronić w domu. To prawda, ale ma drugie dno: działa tylko wtedy, gdy ktoś inny może w tym czasie przejąć to, co nie ma nazwy. Sama nazwa czasu nie tworzy. Przenosi go na kogoś innego.
Co z tego wynika praktycznie
- Umowa zamiast sprytu. Jeśli w domu jest dwoje dorosłych, chwila dla jednego jest zawsze kosztem drugiego. Prościej to nazwać i podzielić na dwa bloki w tygodniu niż wymyślać zajęcie, które wygląda na obowiązek.
- Blok krótszy, ale pewny. Wiele osób pisze nam, że wystarczy czterdzieści minut, o których wiadomo z góry, że będą. Niepewne dwie godziny są mniej warte niż pewne czterdzieści minut.
- Chwila, która nie wymaga wyjścia. To jest luka, której nadal nie zapełniliśmy. Wszystkie nasze metody zakładają albo wyjście z domu, albo to, że wszyscy śpią. Trzecia sytuacja, czyli dzieci są przytomne, jesteś w domu i mimo to masz kwadrans, nie została u nas opisana ani razu.
- Planowanie w kwadransach. Kilka osób napisało nam to samo: kto ma małe dzieci, planuje w kawałkach po kilkanaście minut, a wszystkie nasze teksty operują blokami godzinnymi.
Trzy rzeczy, które napisaliście nam po tym liście
Justyna nie jest odosobniona i to widać po tym, co przyszło w ciągu tygodnia. Poniżej trzy wątki, które wróciły najczęściej, opisane bez imion, bo nie wszyscy chcieli publikacji.
Pierwszy: kwadrans pewny jest wart więcej niż niepewna godzina. Kilka osób napisało niemal tym samym zdaniem, że liczy się pewność bardziej niż długość. Godzina, która może się nie wydarzyć, kosztuje więcej nerwów, niż daje odpoczynku, bo przez cały poprzedzający dzień się o nią walczy.
Drugi: chwila przy dziecku, kiedy jest w pełni obecne. Kilkanaście osób zwróciło uwagę, że wszystkie nasze metody zakładają nieobecność. Tymczasem realny wieczór wygląda tak, że dziecko nie śpi, Ty jesteś w domu i albo znajdziesz coś w tych warunkach, albo nie znajdziesz nic. Nie mamy jeszcze na to dobrego materiału i nie będziemy udawać, że jest inaczej.
Trzeci: sprzątanie po cudzej chwili. Ktoś napisał, że jego partner wraca z biegania i idzie pod prysznic, a on w tym czasie kończy obiad. Sama czynność nie jest problemem. Problemem jest to, że w domu istnieje niepisana umowa, kto po czyim wolnym czasie sprząta, i nikt jej nigdy nie ustalał na głos.
Czego to nie znaczy
Nie piszemy tego przeciwko Darkowi ani przeciwko nikomu, kto w sobotę rano wychodzi przed garaż. Dwie godziny, po których człowiek wraca do domu w lepszym stanie, są wartością dla całego domu.
Piszemy o tym, że w naszych tekstach ta druga osoba była niewidzialna, chociaż bez niej połowa tych historii by się nie wydarzyła. To jest błąd redakcji, nie bohaterów.
Do Ciebie
Szukamy listów od osób, które w tej całej opowieści zostają. Rodziców małych dzieci, opiekunów osób starszych, wszystkich, których czas jest warunkiem czyjegoś wolnego czasu.
Interesuje nas jedna rzecz: co u Ciebie działa w kwadransie, którego nie da się zaplanować. Bez porad, jak wygospodarować godzinę. Godzinę potrafi wygospodarować każdy, kto ma z kim zostawić dziecko.